Achtbaan 2020

Even pauze. Tijdens het schrijven van deze column klap ik mijn laptop dicht en zet de tv aan. Het is zondagochtend 8 november 2020. Vijf dagen geleden zijn de Amerikanen naar de stembus gegaan. Biden lijkt nu toch echt af te stevenen op een overwinning, maar president Trump wil daar vooralsnog niets van weten.

Het jaar 2020 was tot nu toe al een woeste achtbaan en ook de resterende weken na het schrijven van deze column beloven weinig rust. Het coronavirus rolde in september en oktober in een felle tweede golf over het land en de Amerikanen kunnen het vooralsnog niet eens worden over de verkiezingsuitslag. Accepteert Trump uiteindelijk zijn verlies? Verloopt de machtsoverdracht vreedzaam? Het zijn vragen waarvan ik me aan het begin van dit jaar nog niet kon voorstellen dat ze ooit relevant zouden zijn. Het zijn ook vragen die een nieuwshonger in mij hebben wakker geroepen die zo langzamerhand lijkt op een verslaving. Té vaak check ik de nieuwssites, ook voor de coronagetallen, maar de onrust blijft.

De achtbaan van 2020 tekent de onzekere wereld waarin we leven. Onzekerheid was er altijd al, maar de onvoorstelbare onvoorspelbaarheid van vandaag is nieuw. Ons leven kan er over zes weken totaal anders uitzien dan vandaag. Komt er snel een vaccin voor voldoende mensen? Blijven we gezond? Kunnen we ooit weer met een gerust hart op reis? Of gaan we de winter in met steeds zwaardere maatregelen, grote economische schade en gemiste kansen voor jong en oud? We leven tussen hoop en vrees. 

De fundamentele onzekerheid slaat ook neer in de financiële positie van pensioenfondsen. Die is net zo onvoorspelbaar als onze omgeving. Moeten de pensioenen in 2020 omlaag? De kans groeit, maar ik durf er in november 2020 nog geen voorspelling over te doen. Het is goed dat we straks, in een nieuw pensioenstelsel, die fundamentele onzekerheid eindelijk erkennen. Schijnzekerheid hebben we nu lang genoeg moeten verkopen. Het leidde tot teleurstellingen en afbrokkelend vertrouwen. Op dat vlak is er nu hoop. Wat de rest van de wereld gaat brengen, zullen we zien. Ik kijk uit naar een rustige kerst. De laptop uit, de nieuwshonger een paar dagen weerstaan.
Even pauze.

JOANNE KELLERMANN,

onafhankelijk voorzitter PFZW