interview
‘Ik besef nu meer hoe kwetsbaar en bijzonder het leven is’
Presentator en zanger Lex Uiting (39) liep een dag mee met bestralingsarts An-Sofie Verrijssen (36) in het innovatieve Catharina Ziekenhuis. Zijn vriendin Susan kreeg 5 jaar geleden baarmoederhalskanker. Lex en An-Sofie praten over de gevolgen en het voorkomen van kanker.
Lex: ‘In het ziekenhuis vertelde je dat AI een steeds grotere rol gaat spelen in de behandeling van kanker. Heb je daar een voorbeeld van?’
An-Sofie: ‘We hebben net een belangrijk project afgerond. Met behulp van AI-software kunnen we patiënten nauwkeuriger bestralen. Als patiënten op de bestralingstafel liggen, willen we de tumor zo precies mogelijk raken. Zo kunnen we het gezonde weefsel eromheen sparen. Op die manier beperken we bijwerkingen. Bij bestralingen in de buik is dat extra lastig. De organen in dit gebied kunnen namelijk beweeglijk zijn. We maken wel extra beelden om dit gebied te bekijken, maar die zijn vaak moeilijk te beoordelen. Met AI is de beeldkwaliteit aanzienlijk beter, wat beoordelen makkelijker maakt. Op termijn hopen we dat we gezond weefsel beter kunnen sparen. Dat betekent minder bijwerkingen. Makkelijker voor iedereen. Ook voor de patiënt, dat omarmen we echt.’
An-Sofie: ‘Met de hulp van AI kunnen we patiënten nog beter bestralen
Lex: ‘Kan AI ook een rol spelen bij het voorkomen van baarmoederhalskanker?’
An-Sofie: ‘Dat zou in de toekomst misschien kunnen, maar zover zijn we nu nog niet. Wat we wél weten, is dat HPV (humaan papillomavirus, red.) de belangrijkste oorzaak is van baarmoederhalskanker. Mede daarom is er een vaccinatieprogramma voor de meest voorkomende HPV-soorten. Meisjes vanaf 10 jaar kunnen zich laten vaccineren. Daarmee kan zo’n 90% van deze gevallen worden voorkomen. Daarnaast is het belangrijk dat vrouwen vanaf 30 jaar meedoen aan het bevolkingsonderzoek. Dan laat je een uitstrijkje maken bij de huisarts of doe je een zelftest. Zo ben je er vroeg bij als er afwijkende cellen worden gevonden.’
Lex: ‘Het is belangrijk dat meer jonge vrouwen meedoen aan het bevolkingsonderzoek
An-Sofie: ‘Hoe gaat het nu met jullie?’
Lex: ‘We zijn vooral ontzettend blij dat Susan officieel genezen is verklaard en dat de kans dat de kanker terugkomt heel klein is. We hebben nu een “probleem” van een veel minder grote orde: de tropenjaren. We hebben 2 kleine kinderen: de jongste is 9 maanden en de oudste 2 jaar. Ze zijn kort na elkaar geboren, maar we zijn er ontzettend dankbaar voor. Na haar behandeling was de kans dat Susan een gezond kind zou krijgen namelijk maar 20 tot 30%.’
An-Sofie: ‘Dat is gelukkig goed afgelopen. Heeft haar ziekte veel effect gehad op jullie?’
Lex: ‘Ja, absoluut. Het was de eerste keer in ons leven dat ons echt iets ernstigs overkwam. Daarvoor leek het alsof altijd de zon scheen. Nadat Susan haar ziekte had overwonnen, merkten we dat het veel van ons had gevraagd. Ook mentaal. Bij mij zat de emmer wel vol. Ik was niet meer die altijd vrolijke Lex. Ik was sneller prikkelbaar. Ik kan wel zeggen dat er een periode vóór haar ziekte is en een periode erna. Er is een stuk onbevangenheid verdwenen. Misschien komt dat nooit meer terug. En misschien hoeft dat ook niet. Je beseft nu meer hoe kwetsbaar en bijzonder het leven is. En hoe dankbaar je mag zijn als je gezond bent.’
An-Sofie: ‘Zijn jullie er samen sterker uitgekomen?’
Lex: ‘Je hoort vaak dat relaties onder druk komen te staan in zo’n situatie. Bij ons is het tegenovergestelde gebeurd. We zijn alleen maar hechter geworden. Ik ben Susan nog meer gaan waarderen. Ze heeft deze ziekte overleefd én 2 gezonde kinderen op de wereld gezet. Ik hou nu nog 10 keer meer van haar.’
