mijn verhaal
Autisme bij vrouwen: ‘Vaak vroeg ik me af waarom ik anders was dan anderen’
Bij vrouwen blijft autisme vaak lang onder de radar. Ook Janneke* (46) paste zich jarenlang aan. Ze bleef voor anderen zorgen, tot haar lichaam aan de bel trok. Na haar diagnose begreep ze wat ze nodig had. 'Ik vond een manier van werken die wel bij mij past.'
'Vanaf mijn zeventiende werkte ik in de gehandicaptenzorg. Rond mijn vijfentwintigste begonnen de eerste klachten: rugpijn, extreme vermoeidheid en problemen met mijn zicht. Ik werkte onregelmatige diensten, soms zes of zeven dagen achter elkaar. Vanwege de personeelstekorten meldde ik me zelden ziek. De mensen hadden me nodig. Ik negeerde alles. Totdat ik met een burn-out thuis kwam te zitten.'
Steeds over mijn grenzen
'Nadat ik eindelijk was opgekrabbeld, ging ik terug naar de zorg. Mijn hart ligt daar. Ik wil mensen helpen. Ik werd gastvrouw in de ouderenzorg. Een baan met minder verantwoordelijkheid, dacht ik. Maar na een paar maanden veranderde mijn functie. Ik belandde weer in hetzelfde patroon: steeds over mijn grenzen gaan. In de coronatijd ging ik zelfs met een longontsteking werken. De mensen hadden de zorg harder nodig dan ik. Totdat ik opnieuw mijn breekpunt bereikte. Aan het eind van de dag had ik soms een rollator nodig om te kunnen staan. 's Nachts vond ik geen rust. Mijn lichaam bleef maar razen.'
'Een burn-out, daar schrok ik van'
'Als ik medicijnen moest klaarzetten, telde ik ze 3 keer. Omdat ik mezelf niet vertrouwde.' Verpleegkundige Laura Scholten had een burn-out. Ze is niet de enige. 1 op de 6 verpleegkundigen heeft zich weleens ziekgemeld met burn-outklachten.
Lees het verhaal van LauraEindelijk erkenning
'Met pijn in mijn hart besloot ik mijn contract niet te verlengen. Het voelde als falen. Zeker met de grote tekorten in de zorg. Maar ik wist dat ik niet anders kon. Ik liet me testen op autisme. Al lang vermoedde ik dat ik het had. Ik hoor en zie alles, en raak snel overprikkeld. Daardoor heb ik vaker last van pijnklachten en ontstekingen. Vaak vroeg ik me af waarom ik anders was dan anderen. De diagnose gaf me erkenning. Vroeger droeg ik een masker. Ik volgde de regels die ik had geleerd. Altijd aanpassen, altijd meegaan. Nu mocht ik mijn masker afzetten en luisteren naar wie ik ben.’
Mijn hart ligt in de zorg
Een nieuw begin
'Jarenlang had ik geen werk. Ik had geen recht op WIA en moest van mijn spaargeld leven. Het UWV adviseerde me niet meer met mensen te werken. Ze stelden banen voor zoals facturen overtypen of documenten inscannen. Maar daar zou ik heel ongelukkig van worden. Ik wilde de opleiding tot autismecoach doen. Die werd niet vergoed, dus betaalde ik hem zelf. Inmiddels ben ik gecertificeerd autismecoach. Ik zet me in voor mensen die vastlopen door overprikkeling, stress of een late autismediagnose. Ik help nog steeds mensen, maar nu op mijn eigen voorwaarden. En dat voelt fantastisch.'
*Niet haar echte naam, die is bij de redactie bekend.
