Jonge starter Nathan in de ggz: ‘Ik zorg zonder vooroordelen’

Waarom wilde je de zorg in?

‘Op mijn 20e moest ik een studie kiezen, maar ik had geen idee wat ik wilde. Ik was jarenlang mantelzorger voor mijn opa en mijn moeder werkt ook in de zorg. Daarom koos ik voor de opleiding tot verpleegkundige. Ik zit nu in mijn laatste jaar en loop stage in een kliniek voor mensen met acute psychische problemen, zoals een psychose of depressie. Mensen worden door hulpdiensten bij ons gebracht. Ik vang ze als eerste op en probeer ze een fijner gevoel te geven. In het begin vond ik dat wel spannend. Ik wist niet wat ik moest doen of zeggen. Nu ik meer ervaring heb, voel ik me zekerder en stap ik makkelijker op iemand af.’

Wat maakt de geestelijke gezondheidszorg voor jou zo interessant?  

‘Veel mensen zien de ggz als een duistere plek. Zie je op straat een persoon die in de war is? Dan loop je er misschien met een grote boog omheen. Ik wil dat taboe doorbreken. Veel Nederlanders hebben mentale problemen – mensen zoals jij en ik. Door de achtergrondinformatie die ik over cliënten lees, kan ik onbewust anders naar ze gaan kijken. Daarom wil ik iedereen benaderen zoals ik dat bij mijn moeder of broer zou doen: zonder vooroordelen.’

Hoe maak je als verpleegkundige het verschil?

‘Dat kan al met kleine dingen. Een wandeling, een gesprekje of samen koffiedrinken kan al een lichtpuntje zijn. In de ggz krijgt niet iedereen meteen de juiste zorg, onder andere door bezuinigingen. Ze komen dan vaker bij ons terug. Ik help cliënten om stabieler te worden. Maar eenmaal thuis gaat het vaak mis en vallen ze terug in bijvoorbeeld drugsgebruik. Soms voelt het alsof ik ze niet kan helpen. Ik weet nu dat ik ook op andere manieren iets kan betekenen, maar die frustratie blijft. Gelukkig zie ik op straat ook oud-cliënten met wie het nu goed gaat. Dat is prachtig om te zien.’

Wat leer je van meer ervaren collega’s en zij van jou?

‘Ik heb altijd geleerd dat je een ander niet moet kopiëren. Niemand doet het perfect, al werk je al veertig jaar in de zorg. Ik kijk naar anderen, maar geef er altijd mijn eigen draai aan. Ik ben een eigenwijze jongen, hahaha! Met mijn jonge leeftijd ben ik niet zo bezig, ik doe gewoon mijn ding. Soms heeft het voordelen. Met jonge cliënten, die we hier helaas steeds vaker zien, praat ik wat makkelijker dan mijn oudere collega’s.’

Hoe ga je om met zware momenten?

‘Als je een tijdje in de ggz werkt, word je vanzelf harder. Je moet oppassen dat je empathisch blijft en niet helemaal verhardt. Het werk raakt me soms, dat hoort erbij. Zolang je het maar niet allemaal mee naar huis neemt. Tot nu toe lukt het me om die balans te vinden. Na iets heftigs, zoals een cliënt die agressief wordt, praten we erover met het team. Het is fijn dat daar ruimte voor is. Na het werk maak ik mijn hoofd leeg door te sporten of te tatoeëren.’

Wat zou je tegen jongeren zeggen die twijfelen om de zorg in te gaan?

‘Het geeft mij veel voldoening, maar je moet het natuurlijk écht leuk vinden. Op social media zie je mensen met dure auto’s en designertassen. Dat is niet de realiteit. Je slaapt beter als je weet dat je iemands leven iets mooier hebt kunnen maken. De ouderen uit de serie Zorgen zitten allemaal in mijn hoofd, ook al zijn ze inmiddels overleden. Ik denk nog wekelijks aan een mevrouw die ik de laatste weken van haar leven heb verzorgd. Dat maakt indruk. Of ik tot mijn pensioen in de zorg blijf? Ik denk het wel. Waarschijnlijk in de ggz, maar werken in de gevangenis, forensisch onderzoek of defensie lijkt meook interessant.’

Benieuwd naar Nathans eerste stappen in de zorg? Bekijk alle afleveringen van Zorgen via NPO Start.